Dyskalkulia, czyli zaburzony zmysł numeryczny
Dyskalkulia jest to jedna w kilku przesłanek do podjęcia terapii pedagogicznej. Należy do grupy specyficznych trudności w uczeniu się i dotyczy zaburzonych zdolności matematycznych. Najczęstsze objawy dyskalkulii to trudności w liczeniu, rozpoznawaniu liczb i operowaniu nimi, a także:
- nieprawidłowy zapis cyfr,
- nieumyślna zamiana liczb, które wyglądają podobnie,
- mylenie kolejności liczb,
- trudności z dodawaniem, odejmowaniem, mnożeniem i dzieleniem,
- trudności z rozpoznawaniem kształtów,
- trudności z rozróżnieniem liczb parzystych i nieparzystych,
- trudności z określeniem czasu z analogowego zegara,
- pomyłki w użyciu jednostek miar, trudność z ich zrozumieniem,
- brak umiejętności opanowania zasad wykonywania działań matematycznych,
- trudności w posługiwaniu się pieniędzmi,
- zaburzenia orientacji przestrzennej
Zalecenia do pracy z dzieckiem to przede wszystkim odniesienie matematyki do codziennych sytuacji,
- zwrócenie uwagi, jak matematyka może przydać się w codziennych sytuacjach,
- stwarzanie sytuacji kojarzących matematykę z przyjemnymi sytuacjami,
- jak najwięcej praktycznych zadań (mierzenie długości, czasu, wagi itp.),
- nauczanie polisensoryczne,
- stosowanie pomocy wizualnych, korzystając z mnemotechnik,
- stosowanie pomocy dydaktycznych (tablic, obiektów do przeliczania),
- zaangażowanie motoryki dużej (np. przy mierzeniu),
- wprowadzenie schematów działania, dzielących materiał na mniejsze części
Główne zasady wspierające dzieci z dyskalkulią obejmują praktyczne działania, wprowadzenie wizualizacji i gier planszowych. Nauka przez doświadczenie i zabawę, zwłaszcza dla młodszych dzieci jest kluczem do sukcesu.
